Curacao II (24-1-17)

“Allemachtig Prachtig”, was het. Met deze lijfspreuk van onze nieuwe vriend Arthur nemen we afscheid van het mooie Curacao met de (soms) prachtige stranden en het mooie Willemstad. Soms, zeg ik, omdat achter de façades voor toeristen soms een behoorlijke puinhoop schuilgaat. Hoewel de gebouwen hier beter onderhouden worden dan in Suriname valt er hier ook nog een hoop te doen. Het afval wordt overal gewoon gedumpt, men is zich totaal niet bewust van de impact die al dat afval heeft op het milieu. Die bewustwording kan nog weleens jaren duren. Daarnaast is hier ook veel corruptie en worden wij Makamba’s soms met de nek aangekeken. Makamba is niet meer dan een scheldwoord voor Nederlanders, waar ze hier een hekel aan hebben. Vreemd want ze hebben allemaal een Nederlands paspoort hier en zijn dus evengoed Nederlander. Uiteraard is niet elke Curaçaoënaar deze mening toebedeeld en zijn er genoeg aardige en behulpzame eilandbewoners.
We hebben hier dan ook een leuke tijd gehad, samen met Annabel hebben we het festival van het jaar meegemaakt in Fuikbaai. Elke eerste zondag van het jaar verzamelt zich half Curacao met boot in deze baai waar diverse bekende artiesten optreden. Ook wij gooien hier ons anker uit en begeven ons met het bijbootje tussen de feestvierders in zwembandjes.
Jeroen Pauw en Najib Amhali dobberen in hun bandjes voorbij en op het grote feestschip Insulinde zien we veel bekende Nederlanders. Het was een dag om nooit te vergeten en ik weet zeker dat Annabel ook goede herinneringen aan deze dag zal overhouden.
We zijn hier veel langer gebleven dan gepland maar op de dag dat we aan week 4 beginnen vind ik het welletjes geweest. We vullen onze tijd al dagen met eigenlijk helemaal niks doen en dat heb ik wel gezien. Ik stel voor om naar Bonaire te gaan en op vrijdag gaan we met de bus naar Willemstad om uit te klaren en naar immigratie te gaan. Al met al zijn we hier in een uurtje mee klaar. Daarna mogen we de auto van Arthur lenen om nog wat laatste boodschappen te doen om ook de laatste guldens op te maken. ’s Avonds nemen we afscheid van Arthur en op zaterdag halen we om acht uur het anker op. In de baai staat geen zuchtje wind maar eenmaal buiten staat er een lekker windje, helaas pal op onze neus en dus zit er niks anders op dan op de motor de 30 mijl naar Bonaire te varen.
Om half 3 bereiken we Kralendijk waar we aan een boei gaan liggen. De inklaringsprocedure verloopt hier lekker soepel en we zijn weer legaal. Het blijft raar om in een bijzondere gemeente van Nederland toch in te moeten klaren en een stempel te moeten hebben van immigratie. Al die verschillende inklaringsprocedures en corruptie waar we over horen op de noordelijke eilanden kunnen onze toekomstige plannen best eens doen veranderen maar dat is van latere zorg. Eerst gaan we ons duikbrevet halen, we hebben ons ingeschreven voor een cursus die vrijdag begint zodat we de onbekende wereld die steeds onder ons voorbij raast toch wat beter kunnen leren kennen.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*
*
Website