De overtocht naar Europa

“Aaaaargh, ik heb het helemaal gehad”, roep ik als we al 5 dagen in een hoek van bijna 45 graden over bakboord hangen sinds ons vertrek uit Sint Maarten. Gelukkig is de zee nog redelijk kalm maar elke simpele dagelijkse handeling wordt onder deze hoek een behoorlijke exercitie:
• toiletteren; dwars op de pot is nog tot daar aan toe maar je broek vanaf je enkels terug krijgen op je heupen zonder te vallen valt niet mee,
• douchen; geen optie want je kunt amper blijven staan en als dat wel lukt zoekt de straal ook de weg van de minste weerstand en dus is alles zeiknat behalve jijzelf,
• scheren; mits je zelfmoordneigingen hebt, geen optie,
• koken; met je voeten in het midden van de boot en de rest van je lichaam aan de zijkant en een cardanische kookplaat sta je bijna boven je hoofd in de pannen te roeren,
• een afbakbroodje moet op het juist moment uit de oven worden gehaald anders kun je het aan de andere kant van de boot van de vloer rapen.

Aan het einde van dag 10 nadert ons een lage druk gebied en dus meer wind en slechter weer. We maken plannen om ons voor te bereiden maar laten uiteindelijk het plan om het grootzeil te laten zakken varen en gaan op vol zeil de nacht in. Helaas moeten we toch midden in de nacht het zeil laten zakken onder erbarmelijke omstandigheden. Vergeleken hiermee waren de eerste 5 dagen nog een hemel. Een aantal dagen lang komt de wind van achteren en rollen we werkelijk alle kanten op. De wind trekt aan naar windkracht 9 en dus hogen de golven zich ook op waardoor alles door de boot vliegt. Daarbij natuurlijk ook nog een behoorlijke plens regen en het plaatje is compleet. Slapen is vrijwel niet meer mogelijk en op dag 12 zijn we allebei op maar gelukkig verbetert het daarna en gaat de wind langzaam wat liggen.
De laatste 3 dagen is de wind helemaal verdwenen en moeten we helaas op de motor verder. Na 15 dagen komt er eindelijk land in zicht, uiteindelijk toch nog best wel snel maar wat ons betreft niet snel genoeg. Iedereen ervaart zo’n oversteek uiteraard op zijn eigen manier maar wij, als 2 nuchtere pipo’s, kunnen alleen maar zeggen dat het gewoon erg lang geduurd heeft. “Been there, done that”, wij kunnen het afvinken van ons lijstje en zijn blij dat we weer even vaste (Europese) grond onder onze voeten hebben. We hebben de Azoren bereikt!

Update voor Henk en Michele

Hoi,

voor iedereen die de reis van Henk en Michelle volgt:

Spirit of Blacklock is intussen op 950 mijl van de azoren. Zij verwachten tegen volgend weekend op de azoren te zijn. Op dit moment is er vrij veel wind en er komt nog wat meer wind in de komende 2 dagen, maar alles gaat goed aan boord !

(Nooit) Klaar voor vertrek!

 

Al het bezoek is weg en het weer laat de laatste dagen ook te wensen over dus is het tijd om plannen te maken voor de overtocht naar de Azoren. Lijstjes maken van wat er nog allemaal moet gebeuren en wat we aan boodschappen moeten halen om het in ieder geval 4 weken uit te kunnen houden op zee. We hopen uiteraard dat het korter zal zijn maar we houden een slag om de arm om in geval van nood niet om te komen van de honger.
Fiona en James uit Engeland, die we in Suriname hebben ontmoet, zijn hier inmiddels ook gearriveerd. Samen met hen maken we plannen en uiteindelijk hebben we een weatherwindow en daarmee dus ook onze vertrekdatum; woensdag 3 mei!
In de supermarkt is het overduidelijk wie in dezelfde schoenen staan als wij, te zien aan de overvolle winkelwagens en we spreken diverse mensen die allemaal rond of op de derde gaan vertrekken. We zijn dus niet alleen hoewel we elkaar na een dag varen ongetwijfeld al uit het oog verloren zullen zijn.
We werken onze lijstjes af en dan is de boot er klaar voor, nu de bemanning nog. Nog twee dagen om ons mentaal voor te bereiden op een tocht die misschien wel vol verrassingen zal zitten want zo lekker als we op de heenweg zijn overgestoken zal het deze keer zeker niet worden. Maar er komt toch echt een moment dat het anker op moet dus zullen we ons verstand op nul zetten en ons over moeten geven.
Met een beetje weemoed zullen we Sint Maarten gaan verlaten. We hebben hier een geweldige tijd gehad, zijn een klein beetje ingeburgerd en hebben veel mensen leren kennen maar het seizoen loopt ook hier op zijn eind. De een vertrekt net als wij naar Europa, anderen naar het zuiden omdat ze hier weg moeten zijn voor het orkaanseizoen. Het loopt hier dus langzaam leeg.
Nog een kleine twee maanden en dan zijn we weer thuis maar eerst hebben we nog zo’n 2400 mijl (ca.4500 km) voor de boeg naar de Azoren en 1600 mijl (3000 km) naar Vlissingen.
Tot snel allemaal!