Curacao II (24-1-17)

“Allemachtig Prachtig”, was het. Met deze lijfspreuk van onze nieuwe vriend Arthur nemen we afscheid van het mooie Curacao met de (soms) prachtige stranden en het mooie Willemstad. Soms, zeg ik, omdat achter de façades voor toeristen soms een behoorlijke puinhoop schuilgaat. Hoewel de gebouwen hier beter onderhouden worden dan in Suriname valt er hier ook nog een hoop te doen. Het afval wordt overal gewoon gedumpt, men is zich totaal niet bewust van de impact die al dat afval heeft op het milieu. Die bewustwording kan nog weleens jaren duren. Daarnaast is hier ook veel corruptie en worden wij Makamba’s soms met de nek aangekeken. Makamba is niet meer dan een scheldwoord voor Nederlanders, waar ze hier een hekel aan hebben. Vreemd want ze hebben allemaal een Nederlands paspoort hier en zijn dus evengoed Nederlander. Uiteraard is niet elke Curaçaoënaar deze mening toebedeeld en zijn er genoeg aardige en behulpzame eilandbewoners.
We hebben hier dan ook een leuke tijd gehad, samen met Annabel hebben we het festival van het jaar meegemaakt in Fuikbaai. Elke eerste zondag van het jaar verzamelt zich half Curacao met boot in deze baai waar diverse bekende artiesten optreden. Ook wij gooien hier ons anker uit en begeven ons met het bijbootje tussen de feestvierders in zwembandjes.
Jeroen Pauw en Najib Amhali dobberen in hun bandjes voorbij en op het grote feestschip Insulinde zien we veel bekende Nederlanders. Het was een dag om nooit te vergeten en ik weet zeker dat Annabel ook goede herinneringen aan deze dag zal overhouden.
We zijn hier veel langer gebleven dan gepland maar op de dag dat we aan week 4 beginnen vind ik het welletjes geweest. We vullen onze tijd al dagen met eigenlijk helemaal niks doen en dat heb ik wel gezien. Ik stel voor om naar Bonaire te gaan en op vrijdag gaan we met de bus naar Willemstad om uit te klaren en naar immigratie te gaan. Al met al zijn we hier in een uurtje mee klaar. Daarna mogen we de auto van Arthur lenen om nog wat laatste boodschappen te doen om ook de laatste guldens op te maken. ’s Avonds nemen we afscheid van Arthur en op zaterdag halen we om acht uur het anker op. In de baai staat geen zuchtje wind maar eenmaal buiten staat er een lekker windje, helaas pal op onze neus en dus zit er niks anders op dan op de motor de 30 mijl naar Bonaire te varen.
Om half 3 bereiken we Kralendijk waar we aan een boei gaan liggen. De inklaringsprocedure verloopt hier lekker soepel en we zijn weer legaal. Het blijft raar om in een bijzondere gemeente van Nederland toch in te moeten klaren en een stempel te moeten hebben van immigratie. Al die verschillende inklaringsprocedures en corruptie waar we over horen op de noordelijke eilanden kunnen onze toekomstige plannen best eens doen veranderen maar dat is van latere zorg. Eerst gaan we ons duikbrevet halen, we hebben ons ingeschreven voor een cursus die vrijdag begint zodat we de onbekende wereld die steeds onder ons voorbij raast toch wat beter kunnen leren kennen.

Curacao ( 5-1-17)

“Ga toch mee!”, zegt onze achtbuurman in de Caracasbaai op Curacao. Hij nodigt ons uit om mee naar Willemstad te varen om daar in de binnenstad aan te meren en Oud en Nieuw te vieren. Ondanks al onze tegenwerpingen en bedenkingen varen we uiteindelijk mee en om 17:30 uur zijn we in de stad en inderdaad, onze bezwaren waren gegrond. We mogen er niet liggen. Alle moeite voor niks dus. We hadden gedacht dat Arthur, die hier zelf woont, het wel zou weten maar er zit niks anders op dan weer terug te varen naar de baai en op een andere manier in de stad te komen. Vol gas varen we terug met Rebacca en Christiaan, de kinderen van Herman en Jahaira, die met ons mee zijn gevaren. Ook zij moeten nu weer met de auto terug naar de baai om hun kinderen op te halen. Gelukkig kunnen we met Herman, Jahaira en de drie kinderen mee terug naar de stad rijden. We hebben tenslotte afgesproken met Marianne en Tonny, die we uiteindelijk bij de pontjesbrug ontmoeten en waarmee we gelukkig toch samen het nieuwe jaar in kunnen luiden. Het vuurwerk is prachtig en oorverdovend en het is bijzonder om hier aan de andere kant van de wereld met familie oud en nieuw te vieren.
Arthur blijkt later pas om half 12 ’s avonds terug te zijn gekeerd en met motorproblemen naar binnen te zijn gesleept. Zijn oud en nieuw is dus een beetje in het water gevallen maar dat hebben we een dag later goed gemaakt en het dunnetjes over gedaan op het strand.

Inmiddels zijn we dus op Curacao omdat we op Grenada een beetje het gevoel kregen dat alle Caribische eilanden een beetje hetzelfde zijn en we iets anders wilden. De kerst brengen we door op Carriacou waar het werkelijk uitgestorven is en daar ontstaat het plan om naar Curacao te varen. We verwachten dat we pas op woensdag kunnen uitklaren omdat alles gesloten is maar gelukkig kunnen we op tweede kerstdag alles regelen bij immigratie. Het papierwerk neemt ruim twee uur in beslag maar het scheelt ons uiteindelijk toch een dag en dus vertrekken we op tweede kerstdag. We hebben de snelheid er goed in en maken twee keer een daggemiddelde van 184 mijl. We gaan eigenlijk te hard want nu komen we weer in het donker aan. Henk vaart in de vroege ochtend wat verder door om tijd te trekken en maakt mij wakker als het licht begint te worden en we het Spaanse water in kunnen varen. De ingang is erg smal en ondiep en met het blote oog nauwelijks zichtbaar. Nu snappen we wel dat ze waarschuwen om hier niet in het donker naar binnen te varen. Om half 8 liggen we in een prachtige baai waar de schildpadden om de boot heen zwemmen.
We krijgen om half 10 een lift naar de stad van Herman en Jahaira uit Aruba die hier op vakantie zijn met hun boot. Van slapen komt dus niet veel en om twee uur zijn we eindelijk klaar met alle formaliteiten. We kunnen terug met de bus naar onze ankerplek en genieten van een heerlijke tournedos, eindelijk en dat op mijn verjaardag, wat een kadootje!
We huren de meest aftandse auto die je je kunt bedenken maar hij brengt ons van A naar B (hopen we!). Curacao is heel toeristisch maar wel gezellig. En… Luc en Annabel kunnen komen. Helaas heeft Luc geen tijd maar wat zijn we blij om Annabel weer even een weekje bij ons te hebben!