Kaapverdië so far (25-10-16)

image“Een goede keuze”, zegt onze Canadese buurman waarmee hij doelt op het feit dat we niet ingegaan zijn op een uitnodiging om te reserveren bij een aggenebbis lokaal restaurantje. Als we dat wel hadden gedaan was onze boot leeggeroofd volgens hem. Hij waarschuwt telkens weer dat niemand te vertrouwen is en dat we voor het donker terug moeten zijn op de boot. Vooralsnog merken wij weinig van criminaliteit maar ik begrijp de buurman wel. Toen hij onlangs in het ziekenhuis lag heeft zijn vrouw ’s nachts ongewenst bezoek gehad. Ze heeft ze wel verjaagd maar de schrik zal er behoorlijk in zitten. Wat wel opvalt is dat werkelijk elk gebouw, school, winkel, huis, overheidsgebouw, noem maar op, allemaal dikke tralies voor de ramen en deuren heeft. In de supermarkten wemelt het van de security dus waarschijnlijk vertrouwen de Kaapverdianen elkaar ook niet echt.
Mindelo is een van de modernste steden van Kaapverdië met Portugese invloeden maar het is wel echt Afrikaans. De bevolking is jong maar niet erg vriendelijk. Als wij op zoek zijn naar een draadloze oplader voor Henks telefoon worden we bijna uitgelachen, dat kennen ze hier dus nog niet.
Het is hier bloedheet en zwemmen in de ankerbaai wordt afgeraden, het water ziet er ook niet bepaald uitnodigend uit. Helaas kunnen we hier pas op maandag weg omdat we eerst onze bootpapieren en next-port declaration moeten ophalen bij de douane en zoals vrijwel alles hier is deze in het weekend gesloten.
Na 4 nachten krijgt Henk een onbestemd gevoel en wil een nacht in de haven liggen, kunnen we meteen water tanken, de accu’s bijladen en wat wasjes wegdraaien zodat we op maandag volgeladen kunnen uitvaren naar een ankerbaai een paar mijl verder.
Dinsdag vertrekken we daar weer naar een ankerplek op Sao Nicolau. We hebben een behoorlijk stevige trip aan de wind met vlagen van windkracht 7, iets minder relaxed dus maar als we onder het eiland zijn valt de wind volledig weg dus kunnen we rustig ankeren. De aangewezen plek in de almanak blijkt toch van mindere kwaliteit dan gewenst. Bij de eerste poging komt het anker muurvast te zitten achter een groot rotsplateau. We halen de duikcompressor tevoorschijn en Henk gaat poolshoogte nemen. Als hij weer bovenkomt informeert hij naar ons 2e anker. “Shit”, zeg ik. “Moeten we het anker hier achterlaten?”. Maar Henk zou Henk niet zijn en dus krijgt ie het toch voor elkaar het anker uiteindelijk los te krijgen. Een 2e poging mag ook niet baten en dus varen we een paar mijl verder waar we het anker net voor het donker heerlijk in het zand kunnen laten glijden. Zodra we liggen begint het te waaien en niet zo’n beetje ook. Vlagen van windkracht 7 waaien ons om de oren en ik slaap erg onrustig, controleer een paar keer ’s nachts of we nog goed liggen ondanks het ankeralarm maar het anker houdt ons prima en daarom blijven we gewoon nog een nachtje liggen. We hoeven pas de 26e op Sal te zijn dus we hebben tijd zat. Daarom varen we na 2 dagen slechts 20 mijl verder naar Carrical waar, al voordat we het anker uitgooien, een knalrood t-shirt op een oude surfplank komt aangepeddeld. Het is een visser uit Tarafal en heeft een kapotte buitenboordmotor en is hier gestrand. Hij is meer geïnteresseerd in onze buitenboordmotor dan in ons maar wij kunnen hem de motor niet verkopen. Dat is tenminste wat wij ervan begrijpen want hij spreekt geen enkele vreemde taal en wij de zijne niet. De 2e dag spreken we een Fransman die hier een huis, een boot en een auto heeft. In Carrical is helemaal niks zegt hij en dat constateren wij ook als we aan wal zijn. Wat een armoede, die mensen hier hebben gewoon geen toekomst maar misschien weten ze niet beter.
Op Sal, waar we ondanks onze vroege vertrek toch in het donker aankomen is het heel anders. Dit is echt het toeristenoord van Kaapverdië. Hier zullen we ruim een week verblijven in afwachting van bezoek.

El Hierro naar Kaap Verdie (14-10-2016)

image“Ik ben gestoken door iets”, roep ik hijgend terwijl ik de zwemtrap op klim. Volgens mij heb ik net het persoonlijke record van Ranomi verbeterd! Henk komt meteen aanrennen met de Aspivenin maar de haard is nog niet zichtbaar. Twee rode striemen met jeukende bultjes zijn het gevolg maar gelukkig geen rare gebreken (niet dan anders). Als neuroot voor beestjes check ik altijd tig keer het water voordat ik er in spring, die tic zal nu wel weer erger worden.

We zijn uitgeweken naar El Hierro omdat er in San Sebastián op La Gomera tot 8 oktober geen plek was in verband met een regatta. La Restinga op El Hierro is heel klein en heeft buiten veel te veel cafés en restaurantjes voor zo’n gat slechts 1 supermarktje. Gelukkig hebben we de grootste voorraden al ingeslagen en hoeven we alleen nog verse groenten en fruit te halen. Dat doen we op de ochtend van vertrek en om 16:00 uur gooien we los voor de oversteek naar Kaap Verdie.

De eerste 17 uur zien we geen enkel schip, niet op de AIS maar ook niet op de radar constateren we als we die aanzetten omdat we de AIS niet vertrouwen maar die klopt dus wel. Tijdens mijn eerste wacht kom ik het eerste schip tegen en even twijfel ik of ik niet hallucineer door het gebrek aan wijn maar na drie keer checken klopt de naam van het schip toch echt; de CMB Chardonnay…
De tweede avond als het donker is zien we een lichtje dichterbij komen. Op de AIS is geen boot te zien maar niet iedereen heeft AIS hoewel het voor de beroepsvaart verplicht is. Op de radar zien we ook niet veel en het lijkt dichterbij te komen. Het zullen toch geen piraten zijn? We varen 300 mijl uit de Afrikaanse kust. Toch doen we alle verlichting uit en ook de AIS zetten we op de “stille modus”, we ontvangen dan wel maar zenden niet. Angstvallig houden we het lichtje in de gaten. Het lijkt net of het om ons heen vaart maar na een uur constateren we toch maar dat het waarschijnlijk vissers zijn en laten de angst niet de overhand nemen. Langzaam verdwijnen ze uit het zicht.
De eerste dag ligt het tempo erg laag maar als we op dag twee de fok uitbomen verhogen we onze snelheid met 2 knopen en halen we een dagafstand van 170 mijl. We komen onze dagen door met slapen, lezen, klussen, vissen en eten. Het vissen wil niet echt lukken, we vangen slechts 1 kleine yellowfin tonijn maar dat zit weinig vlees aan. Gelukkig zijn we niet afhankelijk van onze visvangst anders zag het er beroerd uit.
Na 5 dagen varen komt er land in zicht en op 20 mijl halen we de zeilen naar beneden omdat de wind het laat afweten en we voor het donker in Mindelo willen zijn. Helaas lukt dat niet en dat de kaarten die er van dit gebied zijn niet kloppen ondervinden we meteen. Heel langzaam varend en goed kijkend varen we Mindelo binnen, volgens de plotter recht over het land! Er liggen wrakken die niet verlicht zijn maar uiteindelijk halen we zonder kleerscheuren de ankerplaats. Om 21:00 uur laten we het anker zakken, we zijn er!

Onderweg

img_0121Intussen zijn Henk en Michelle over de helft. Het eerste stuk met relatief weinig wind, maar nu met betere wind op ruime koers