Canarische eilanden (29-08-16)

imageIn Arrecife op Lanzarote arriveren Chantal en Guido met een lading bagage of ze van plan zijn om 3 maanden te blijven. Het is fijn om weer eens bekenden te zien en we borrelen er de eerste avond dan ook stevig op los. Na nog een dag in Arrecife te zijn gebleven varen we 15 mijl verder om bij Playa Mujeres voor anker te gaan. Met het prachtige weer kunnen we lekker een dagje snorkelen en zwemmen om een dag later naar Rubicon te varen. Vergeleken met Arrecife is dit een veel gezelligere haven en ook het plaatsje oogt, ondanks dat het redelijk nieuw is allemaal, heel knus en gemoedelijk. Hier huren we een auto om Lanzarote een dagje te verkennen. Chantal en Guido zijn hier al eerder geweest en weten de mooie plekken. Het Mirador del Mar op de noordelijkste punt blijkt helaas weinig Mirador (uitzicht) te hebben vanwege de laaghangende bewolking. Wel kunnen we net de haven van la Graciosa zien waar we eerder gelegen hebben. Het landschap van Lanzarote is veelal zwart door alle gestolde lava. Wij vinden het wel indrukwekkend want we hebben nog niet eerder zo iets gezien, net als de druivenvelden. De druiven worden hier op de grond gekweekt, door lage muurtjes omheind, ter bescherming tegen de wind.
In een sneltreinvaart bezoeken we nog het huis van Cesar Manrique want we hebben nog maar een half uur de tijd voor het gaat sluiten. Wij doen het in 20 minuten!
Als we een dag later de auto hebben ingeleverd en boodschappen hebben gedaan vertrekken we richting Fuerte Ventura en na 48 mijl laten we om 20:00 uur het anker vallen in Tarajal.
Een dag later varen we een klein stukje verder naar Morro Jable. De enige plek in de haven is niet geschikt voor onze boot dus zijn we genoodzaakt net buiten de haven maar wel op een plekje met een mooier uitzicht, het anker uit te gooien. We kunnen met het bijbootje naar de kant hoewel de badmeester daar niet helemaal gelukkig van wordt en bijna ruzie krijgt met Henk. Chantal en Guido trekken er samen een dagje op uit en verder vermaken we ons met zwemmen, snorkelen, lezen en borrelen. Na 2 nachten besluiten we om een dag later vroeg te vertrekken. We eten nog wat bij een restaurantje en als we nog een glaasje wijn gaan drinken komen we in gesprek met een lokale visserman, Julio. Een zeer aimabele man die foto’s laat zien van hoe het vroeger was voordat de toeristen kwamen en spuit zijn gal over de Engelsen en Duitsers. Hoewel hij geen Engels spreekt en wij geen Spaans kunnen we toch redelijk communiceren (met een wijntje op gaat dat soepeler). Op een bepaald moment geeft hij aan dat hij even naar huis gaat en dat we niet weg mogen gaan. 20 minuten later komt hij terug met een kilo tonijn die hij die ochtend gevangen heeft. We hebben er sashimi van gemaakt, tartaar en we hebben moten gebakken. Zo vers hebben we het nog nooit gehad, heerlijk!
De avond was gezellig en vooral laat en als ik de volgende ochtend om 10 uur wakker schrik besluiten we maar om een dagje later te vertrekken want voor de oversteek naar Gran Canaria moeten we echt op tijd weg. (En stiekem zijn we ook wel een beetje te brak).
Een dag later zijn we allemaal fit en verloopt de oversteek van 60 mijl heel voorspoedig en leggen we aan in de haven van Las Palmas waar we afscheid nemen van Guido en Chantal.
Hier zullen we voorlopig even blijven.

Gibraltar naar Canarische (16-8-16)

image

Begeleid door een school dolfijnen verlaten we langzaam de straat van Gibraltar.
We hebben daar 3 dagen vertoefd, ten eerste omdat het behoorlijk hard waaide maar ook om de voorraden aan te vullen. De laatste restjes uit Nederland beginnen op te raken en de supermarkt in Gibraltar komt aan boord bezorgen, geen gesjouw dus met zware rugzakken deze keer. Voor vertrek spuiten we de boot nog even schoon en vullen de watertanks. Als we de dieseltanks vol hebben gegooid staat niets ons meer in de weg om aan de oversteek naar de Canarische eilanden te beginnen.
Als we Gibraltar net verlaten hebben zien we onze eerste maanvis. Dat het een maanvis is, weet ik door Anja van de Sea for Miles anders had ik ook net als zij in eerste instantie gedacht dat het een stervende vis was.
Na anderhalve dag zeilen moet helaas de motor aan, de voorspelde wind blijft uit. Af en toe proberen we het nog tegen beter weten in maar het haalt niet veel uit.
Als we na 3 dagen onze 3e man (stuurautomaat) ook even wat rust gunnen en ik achter het roer sta zie ik rechts van ons, op zo’n kleine 100 meter van de boot, een fontein in het water gevolgd door een grote vin en een grote rug. Onze eerste walvis! Veel meer dan een keer of 3 een spuit water laat meneer of mevrouw niet van zich zien en als we hem of haar gepasseerd zijn worden we van links “belaagd” door een school dolfijnen. Dit is geen gewone school, het lijkt wel een scholengemeenschap! Zoveel dolfijnen hebben we nog niet eerder gezien. Ze geven een behoorlijke show weg. Het lijkt of de walvis het voorprogramma was en de dolfijnen de hoofd-act. Het blijft geweldig om die beesten te zien spelen met de boot, het lijkt of ze getraind zijn in het Dolfinarium, ze zwemmen en springen zo synchroon. Uiteindelijk wordt er een seintje gegeven want ineens zwemmen ze allemaal weg.

De laatste dag kunnen we toch nog heerlijk zeilen en na precies 100 uur varen meren we af in La Graciosa, het eerste Canarische eiland, net boven Lanzarote. In de haven is geen plek volgens de norse man op de steiger. We mogen 1 nachtje aan de visserssteiger en de volgende ochtend zal hij de papieren komen controleren. Nadat ik de Spaanse gastenvlag, waarvan ons in Gibraltar vriendelijk doch dringend verzocht werd deze weg te halen, gehezen heb komt de man weer terug en is ineens een stuk vriendelijker. Of het er mee te maken heeft blijft de vraag. De volgende ochtend meldt de man ons dat we toch in de haven mogen gaan liggen voor 2 nachten. We gaan verliggen en hij komt de papieren controleren en dat was het, er is geen havenkantoor en over kosten wordt niet gesproken. Op de steigers is de elektriciteit niet aangesloten maar er is wel water. Een beetje wazig maar wij vinden het allang goed.
La Graciosa is een klein eilandje met 600 inwoners en lijkt een beetje een Western dorpje. Er zijn geen verharde wegen en als we het achterland verkennen met gehuurde mountainbikes lijkt het wel een woestijn. Volledig onder het stof keren we na 3 uur fietsen terug bij de boot.
Vandaag verder naar Lanzarote gevaren met een heerlijk windje in de rug en een beetje wilde zee. Daar wachten we op Guido en Chantal die bij ons vakantie komen vieren. We hebben er zin in!image

Van Ibiza naar het vaste land (6-8-16)

image

🎶Het is 2 uur ’s nachts, we liggen in bed🎶. Tot zover Guus Meeuwis.
Ik schrik op dat tijdstip wakker van Henk die zich aan het aankleden is en vraag wat er aan de hand is. Hij moet buiten gaan kijken zegt ie. Als ik verder ontwaak uit mijn coma hoor ik geluiden alsof we de (zand)bodem raken. Ik kleed me snel aan en ga ook naar buiten, we zijn inderdaad aan het krabben.(het anker slipt)
We liggen voor anker net voor Ibiza stad waar we naar toe gevaren zijn vanuit Cala Tarida om eindelijk een goede nachtrust te hebben voordat we oversteken naar het vaste land van Spanje. Al 2 nachten hebben we slecht geslapen en de laatste daarvan was helemaal waardeloos. Nadat we bij Patrick en Suzan onze fiets, die daar tijdelijk lag, hebben opgehaald kunnen we met moeite in ons bijbootje bij de boot komen. De deining is vreselijk en we bereiken de boot in ‘t holst van de nacht als 2 verzopen katten, nat tot op onze onderbroek.
Terwijl Henk het anker ophaalt probeer ik met de motor te voorkomen dat we verder naar achteren, de kant op worden gezet. Zodra Henk roept dat het anker op is geef ik vol gas vooruit, we zijn weer veilig!
We hebben twee keuzes, of het anker opnieuw uitgooien of vertrekken. Optie 1 haalt niet zoveel uit, we zullen toch geen oog meer dicht doen dus vertrekken we maar met de slaap in onze ogen en half brak van nu al de derde slechte nacht.
Op de fok varen we weg en als we veilig de hoek om zijn en op open zee probeer ik om 3 uur weer wat te slapen. Helaas valt dat niet mee, alle mogelijke slaapplekken worden uitgeprobeerd maar echt slapen lukt niet, ook nu is de deining te zwaar.
Als Henk mij om kwart over vijf roept omdat hij omvalt neem ik slaperig de wacht over. Het bliksemt en regent zelfs een beetje, heerlijk, maar liever niet net nu.
Gedurende de dag wisselen we elkaar af en gaan de tweede nacht in. Tijdens mijn eerste slaapronde hoor ik Henk de motor starten, even later hoor ik dat ie weer uitgaat maar dat is geen opzet van Henk, de motor is uitgevallen en wil niet meer starten!
Ik opper allerlei suggesties wat het zou kunnen zijn maar Henk moet nadenken dus houd ik verder mijn mond, hij is tenslotte de expert op dat gebied. Hij kan uiteindelijk niks anders bedenken dan dat het de distributie moet zijn, als dat zo is dan is het over en uit met onze reis! Allerlei doemscenario’s flitsen door mijn hoofd. In de tussentijd proberen we met het kleine beetje wind dat er is uit de buurt van de traffic zone te blijven, waar de grote vrachtschepen doorheen gaan. Na een uur piekeren, zoeken en sleutelen start de motor weer. Na een hi-five van Henk ontlaad ik en stromen de tranen over mijn wangen, dat was toch even een spannend uurtje! We halen de fok weer binnen en sturen weer terug richting het vaste land. De vreugde is helaas van korte duur want de motor begint weer rare geluiden te maken. Henk roept vanuit de motorkamer dat de motor uit moet. Weer de fok op, weer de andere kant op. Terwijl Henk de schroefas aan het smeren is, houd ik buiten alles in de gaten. We zitten nog steeds vlak bij de traffic zone en een groot vrachtschip nadert ons gestaag. Het lijkt er niet op dat hij zijn koers aanpast en als hij op 2 mijl van ons vandaan is, roep ik ‘m toch maar op om te vragen of hij zijn koers kan aanpassen omdat wij onmanoeuvreerbaar zijn. Volgens mij zat de kapitein te slapen want hij had ons nog niet gezien maar gelukkig geeft ie wel gehoor aan mijn verzoek. 10 minuten later is Henk klaar en proberen we de motor weer te starten, hij doet het! En deze keer blijft ie het doen, gelukkig.
Na een kleine 40 uur varen zijn we er wel even klaar mee, we zoeken een rustig plekje voor de nacht. Rekening houdend met wind maar vooral met de swell (deining), vinden we een kleine baai voor San Pedro, waar we een heerlijke rustige nacht kunnen doorslapen. Eindelijk!
San Pedro is een dal met een hippie nederzetting. De mensen leven hier in primitieve hutjes zonder stromend water en elektriciteit, de hele dag (half) naakt bierdrinkend en blowend zitten ze bij elkaar te zingen. Leuk om te zien dat er nog mensen zijn die zo kunnen leven en om er eens rond te lopen maar geen leven voor ons.