Weer thuis (27-07-16)

image

Weer thuis! Zo voelt het als we weer op de boot zijn. Halverwege de taxirit van het vliegveld naar de haven ben ik uitgestapt om de laatste verse boodschappen te halen. Henk rijdt door om de boot vast vaarklaar te maken. Na het inruimen van de koelkast vertrekken we.
Weg hier, we hebben het hier wel gezien!
Omdat we een lekker windje van 20 knopen (5bf) hebben besluiten we om niet direct buiten te ankeren maar de fok op te zetten en een lekker koersje te kiezen. De wind brengt ons in 3,5 uur naar Santa Ponca, een baai in het westen van Mallorca. Misschien niet de juiste richting als we nog wat van de Balearen willen zien maar om de een of andere reden is bij ons beiden die behoefte ook niet zo groot, ondanks dat we steeds zeggen: “nu we er toch zijn moeten we het wel bekijken”.
Een dag later varen we een stukje verder en dan belanden we zomaar ineens op het meest idyllische plekje tot nu toe, Sa Dragonera, een klein eilandje ten westen van Mallorca waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan en zo mooi.
Soms kijk ik vanaf de boot wel eens naar mensen die ik op een berg zie wandelen en denk;
“ wat een gekken om met die hitte te gaan wandelen” maar de volgende ochtend zijn wij zelf van die gekken. Voor ons doen al vroeg (half 10) begeven wij ons op het eiland wat een groot natuurpark is. Gewapend met water, müsli koeken en zelfs een rol toiletpapier (je weet maar nooit) wandelen we 3 uur in de zengende hitte omgeven door het oorverdovende geluid van miljoenen krekels en heel veel nieuwsgierige hagedissen. Je moet soms echt opletten waar je loopt om er niet een te vermorzelen. Als je stil staat zijn ze niet bang en zo nieuwsgierig dat ze gewoon over je hand lopen of zelfs een kijkje willen nemen in de rugzak. Ver onder ons lonkt het kristalheldere water waar we op onze route helaas niet bij in de buurt kunnen komen dus de meegenomen zwemkleding blijft tot we terug op de boot zijn in de rugzak. Het redelijk verkoelende water kan ons helaas niet fit maken na onze wandeling dus zit er niks anders op dan ons over te geven aan het echte Spaanse leven, onze eerste echte siësta is een feit.

Balearen

image
Eindelijk rust, nu we op tijd de Balearen bereikt hebben. En wat voor rust, we voeren weinig uit. Het is dan ook te warm om echt iets te ondernemen buiten zwemmen en luieren. We vermaken ons een paar dagen in Cala Tarida en gaan aan het eind van de week richting Ibiza stad om Luc en Annabel op te pikken die op maandag arriveren. Helaas blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. Er komt namelijk 2 dagen lang een behoorlijke wind opzetten waardoor de deining dusdanig is dat ankeren geen optie is en we uit moeten wijken naar Formentera. Als we met moeite Luc en Annabel hebben opgepikt varen we weer terug naar Cala Tarida, alle moeite dus voor niks geweest.
Gelukkig zijn de busverbindingen vanuit Sant Antoni naar Ibiza stad prima dus blijven we daar een paar dagen plakken zodat Luc en Annabel naar de feesten in Ibiza kunnen. We liggen aan een boei en kunnen daarom 24/7 gebruik maken van de watertaxi die ons naar de kant brengt en terug. Hoeft Henk niet om 6 uur zijn bed uit om de kinderen op te halen na het stappen.
Na 2 feesten en een stapavond in Sant Antoni varen we door naar Noord Ibiza waar we nog enkele baaien aandoen wachtend op wind naar Mallorca.
Vanuit Portinatx hebben we op maandag een voorspoedige oversteek en bereiken we begin van de avond Mallorca waar de kinderen weer kunnen gaan feesten. Ook hier overheersen vooral de Engelsen, die volgens de watertaxichauffeur uit Sant Antoni beesten zijn.
“Hoewel”, zegt ie. “Beesten zijn nog menselijker”.

Uiteindelijk stranden we in El Arenal, waar we bericht ontvangen dat Henks broer is overleden. Aangezien we slechts 5 mijl van het vliegveld zijn kunnen we makkelijk een ticket boeken en dus vertrekken we voor een kleine 5 dagen terug naar Nederland. De boot kunnen we hier veilig achterlaten in de haven.