Van Spanje naar Portugal

“Goede wacht”, zegt Henk als ik om half 3 zijn wacht overneem. Dat heb ik wel nodig na een zeer onprettige droom. Gelukkig is er geen vuiltje aan de lucht, de hemel is bezaaid met sterren en met het beetje wind kabbelen we rustig richting zuiden. A Coruna hebben we inmiddels al 3 dagen geleden verlaten. Laat in de middag nadat het gerepareerde grootzeil er weer op zat zijn we vertrokken en hadden eindelijk een heerlijke zeildag. Net voor het donker leggen we aan in een kleine vissershaven in Ria Laxe waar ook Wim en twee Franse broers liggen die we eerder in A Coruna ontmoet hebben.
Het gaat als een lopend vuurtje door het dorp dat er een mooi zeilschip ligt en men komt zelfs met de auto speciaal even kijken en een praatje maken. Opvallend zijn het vooral de ouderen die wat Engels spreken en in combinatie met ons gebrekkige Spaans komen we tot leuke gesprekken. Als we op vrijdagavond Gods zegen krijgen van een oude dame besluiten we op zaterdag te vertrekken, onze “ vrienden” achterlatend. We zijn nu 2 avonden met ze doorgezakt en willen toch echt verder.
We zeilen het beginstuk als een speer maar als we de Costa de Morte (doodskust) voorbij zijn blijft de beloofde Westenwind uit. Pas als we overstag zijn gegaan trekken we met ruim 8 knopen door het water. Wederom vergezeld door een school dolfijnen.
Op deze manier zijn we binnen 2 dagen in Lissabon zegt Henk maar de wind is net zo onvoorspelbaar als het weer dus die houdt niet aan.
En inderdaad, zondagnacht is de wind weg en we zijn we genoodzaakt op de motor verder te gaan. We besluiten daarom de eerst mogelijke haven aan te doen. Dat wordt Figueira da Foz. We gaan snel, dat klopt maar we willen mooi weer. En mooi weer hebben we, eindelijk korte broeken weer!image

Golf van Biscaye

“Het was niet mijn droom-oversteek”, zegt Henk als we nog zeker anderhalve dag moeten varen voor we überhaupt land in zicht krijgen. Maar gelijk heeft ie wel. We vertrekken vanaf de Scilly’s met zware wind. We denken een windje 6 maar het blijkt 8 te zijn. De zee is ruw en de golven hoog en als zelfs Henk met reddingsvesten en life-lines gaat lopen weet ik hoe laat het is. De golven zijn net zo hypnotiserend als de vlammen in een open haard vuur en hoe wilder de zee hoe slomer ik word, ik zit dan ook regelmatig te knikkebollen.
In de eerste nacht ontstaat er een ondefinieerbaar geluid dat door merg en been gaat en we zijn bijna een dag aan het zoeken waar het vandaan komt, alle kasten worden uitgeplozen maar we kunnen het niet traceren. Het is ook niet continu maar alleen bij zware golfslag. Als ik uiteindelijk besluit om me buiten te installeren om uit te zoeken waar t vandaan komt ontdek ik dat de stootrand van de boot aan 1 kant helemaal los hangt. Liggend en kruipend over het dek krijgen we het voor elkaar om hem weer op zijn plek te hijsen en provisorisch vast te zetten. Geluid eindelijk weg….. scheur in grootzeil!! Kan er ook nog wel bij! De dolfijnen die af en toe met de boot meezwemmen verzachten het leed een beetje.
Na 4 dagen varen wil het niet lukken om met deze wind op A Coruna af te stevenen en we zijn het beu dus koersen af op de eerste de beste baai die we aan kunnen doen. Even een nachtje goed slapen en kijken of we het grootzeil een beetje kunnen repareren.
Op zondagochtend varen we vol goede moed de volle zee weer op maar als het grootzeil staat en we helemaal op 1 oor liggen besluiten we om terug te gaan. Het is weer windkracht 7 en hebben er gewoon geen zin in. Tot nu toe heb ik nog geen moment echt angst gehad maar nu vind ik het echt niet fijn. Binnen een uur liggen we weer op ons plekje in de baai en proberen het maandag nog een keer. Dat blijkt uiteindelijk een prima beslissing want op maandag brengt de wind ons rustig in een rechte koers naar ons doel.
A Coruna, We hebben het gehaald! De haven is gelukkig betaalbaar en veilig zodat we de boot met een gerust hart een weekje achter kunnen laten om even een paar dagen naar huis te gaan.

image image

2e en 3e etappe

Op woensdagochtend klimmen we, na een nachtrust van 13 uur, in ons bijbootje en gaan ergens ontbijten waar WiFi is. Henk moet nog even wat “werken” en heeft daar internet voor nodig. Bij de eerste gelegenheid strijken we neer waar we eerst een smerige kop koffie nemen. Het ontbijt is gelukkig wel beter. Na het ontbijt loop ik even naar een supermarktje terwijl Henk blijft werken tot ze hem er uit zetten maar hij zit er nog als ik terugkom.
Begin van de middag ruiken we wat wind en vertrekken. De vreugde is helaas van korte duur want de wind kakt weer helemaal in. De dolfijnen laten zich daarentegen wel eindelijk zien wat natuurlijk een geweldige afleiding is.
Na een kleine 60 mijl zijn we er helemaal klaar mee, we gaan voor anker! Het is inmiddels weer zo mistig dat we echt geen hand voor ogen zien en op de AIS en de radar moeten varen. Als we ons ankergebied naderen ziet Henk een lichtje en vraagt mij wat dat is waarop ik laconiek zeg; “oh, een ster… en nog 1.” Vervolgens roep ik hard: “ OMKEREN! Het is een boot!”. Wat bleek? Het waren 2 lantaarnpalen op een berg bij onze ankerplek.
Een koud glas wijn doet wonderen om van de schrik te bekomen.
Donderdag worden we nog steeds in de mist wakker, het is dus nog steeds een raadsel hoe onze omgeving er uit ziet. Als in de loop van de ochtend de mist optrekt ontwaart zich een ruig, onherbergzaam landschap waar we met ons bijbootje naar toe varen. We zijn nog een beetje onhandig want de wieltjes werken niet in het mulle zand en we komen niet bij de kant zonder natte voeten. Er blijkt een super steil pad omhoog te zijn waar je via een touw omhoog moet zien te komen, maar het lukt ons. Ergens op een klip besluit Henk terug te gaan om een lange lijn en een rugzak te gaan halen zodat we een wat langere wandeling kunnen gaan maken maar als ik met de verrekijker Henk uiteindelijk terug zie bij het bijbootje staat ie te gebaren dat ik toch ook maar terug moet komen. Half abseilend kom ik uiteindelijk met trillende benen beneden en proberen we weg te komen. Ik hoop dat niemand ons heeft zien klooien, je zou er bijna en komedie van kunnen maken dus ik laat de invulling verder aan jullie fantasie over.
Op vrijdag varen we, met tegenzin op de motor, de laatste 40 mijl naar de Scilly’s waar we de eerste nacht voor anker gaan. Aangezien ik vanwege Henks gesnurk altijd met oordoppen slaap heb ik het ankeralarm niet gehoord dat wel 3 keer afgegaan is. Henk pissed dat ie 3 keer zijn bed uit moest natuurlijk! De bodem is hier zo los dat ons anker steeds begint te krabben. We besluiten op zaterdag dan ook maar om in een andere baai aan een boei te gaan liggen.
De Scilly’s zijn werkelijk prachtig, nog erg ongerept en we maken dan ook lange wandelingen, soms is het alsof de tijd hier heeft stil gestaan en is de stilte oorverdovend.

Eerste etappe

Als we om 5:15 uur onze kooi uit rollen begint het buiten al licht te worden. Op de kade wordt nog druk gewerkt om de laatste resten van de zaterdagavond op te ruimen. Deze mensen mogen zo heerlijk gaan slapen, wij gaan vertrekken! Na een kop koffie checken we nog 1 keer of alles zeevast staat. Hoewel dat niet echt nodig is, er staat geen zuchtje wind en de zee is spiegelglad. Ondanks dat vertrekken we toch, al komen we maar tot Oostende, we gaan! Op de stroming en met de motor rustig aan vliegen we toch met een kleine 10 knopen richting het zuiden en zijn binnen 3 uurtjes bij Oostende. We gaan gewoon door en proberen met het kleine beetje wind toch wat te zeilen. Later op de dag komt er wat meer wind opzetten en kabbelen we rustig richting Calais waar we richting zuidkust van Engeland oversteken. Met een windje in onze rug kunnen we vast oefenen voor de grote oversteek
Onderweg valt buiten de voor ons bekende kustlijn van Frankrijk en Engeland weinig te zien. Zeehonden en dolfijnen zien we nog niet. Wel hebben we een tijd lang (om de beurt) 3 verstekelingen aan boord. Ik zal de duivenmelkers toch eens gaan vertellen dat ze in de boot worden genomen door hun gevleugelde vrienden, die liften gewoon een paar uur lang met de boot mee.
We besluiten door te gaan en gaan de nacht in. Henk neemt de eerste slaapronde vanaf 22:00 uur. Om half 3 wisselen we en als ik half 8 de wacht overneem hebben we er ruim 146 mijl opzitten. Gedurende de dag slapen we om de beurt nog even en voor we t weten gaan we de 2e nacht al weer in. De wind is volledig weggevallen en als ik om 4:00 uur buiten kom zit het potdicht. Gelukkig is er weinig verkeer op het water en hebben we de AIS.
Henk heeft een leuke film voor me klaargezet en zo kom ik de tijd wel door. Af en toe, tegen beter weten in, even buiten kijken maar binnen op t scherm zie ik meer. Het zicht is niet meer dan 20 meter! In de loop van de ochtend trekt het open maar de wind laat het nog steeds afweten. We besluiten een baai in te varen en daar voor anker te gaan, we hebben een zeilboot en geen motorboot en zijn het motoren beu.

We belanden in Salcombe, een klein plaatsje, waarschijnlijk voor de rijkere Engelsen.  We hopen op wat wind op woensdag zodat we onze weg kunnen vervolgen op zeil. Nog 100 mijl tot aan de Scilly’s.

 

Afscheid

IMG-20160502-WA0001“Afscheid nemen bestaat niet”, zong Marco Borsato maar hij kan lullen wat ie wil maar het bestaat wel degelijk en was op sommige momenten best zwaar maar ook wel weer heel mooi. Fijn om te weten dat er zo veel mensen betrokken zijn bij ons, dat doet ons echt goed.
Maandag was ‘t dan toch eindelijk zover. Onder het toeziend oog van een paar goede vrienden en mijn allerliefste zusje met Amber zijn wij uitgezwaaid en vertrokken om 9:00 uur onder een strakblauwe hemel richting Vlissingen. Het eerste stuk zat behoorlijk mee, om 12:31 hadden we keurig op tijd de eerste brug bij Sliedrecht met aansluitend de overige 3. Al om half 4 waren we bij de Volkerak sluizen en toen stagneerde alles. Een wachttijd van uiteindelijk 3,5 uur en later een uur bij de Krammer sluizen bracht onze planning wat in de war. Ergens onderweg hebben we, waarschijnlijk illegaal, overnacht.
Gisteren zijn we onze weg vervolgd en konden we de resterende sluizen zonder oponthoud passeren. Via een pitstop in Middelburg voor het tanken van diesel, nog wat kleine aanschaffingen en, jawel hoor!, het vervangen van onze nieuwe kaartplotter,arriveerden we om half 6, net op tijd voor het lage tij, in Vlissingen.
Helaas was niet alleen de kaartplotter niet goed maar blijkt ook de nieuwe kaart niet goed. Dit gaan we vandaag oplossen. Helaas blijkt nu ook de scheidingstrafo voor de 2e keer defect dus ook daar zal een oplossing voor moeten komen. Natuurlijk is donderdag alles gesloten dus het zal mij benieuwen of het vandaag allemaal lukt. Gezien de huidige wind zou een vertrek voor ons a.s vrijdag heel goed uitkomen maar aangezien de tegenslagen even niet ophouden zal dat wel afgeblazen worden. Keep u posted.