Gran Canaria (18-9-16)

imageTja, en toen lagen we ineens ruim 3 weken in Las Palmas. Een kleine “vakantie” tijdens onze reis. In de haven is het net een dorp. Er liggen hier veel Nederlanders die op doortocht zijn aangekomen maar nooit meer vertrokken zijn of gewoon omdat het hier fijn is en hier al jaren verblijven. Op zich logisch want het liggeld is betaalbaar en het is hier goed toeven, het klimaat is prima en ’s avonds koelt het lekker af wat bevordelijk is voor een goede nachtrust. De Nederlandse “kolonie” heeft regelmatig feestjes met veel drank en muziek wat er voor zorgt dat we regelmatig veel te laat in bed liggen. Dat geeft dan ook wel aan dat het hier gezellig is en de mensen ontzettend aardig.
We huren een auto voor 2 dagen om het eiland te verkennen. Een gevarieerd landschap trekt aan ons voorbij. Het zuiden met kilometers duinen (net een woestijn) en het binnenland met prachtige bergketens. Het alom omschreven klimaatverschil ervaren wij niet zo. Op 1800 meter hoogte is het zelfs warmer (34 graden) dan in de dalen en, de ter voorbereiding meegenomen jassen, kunnen in de auto blijven liggen.
Na een bliksembezoek van Henk aan Nederland besluiten we dan toch echt te vertrekken hoewel ook wij ons vertrek een aantal keer uitstellen omdat er dan weer hier en dan weer daar een reden voor een feestje is.
Maar maandag gaat het dan toch echt gebeuren, op naar Tenerife!
Rob, Hilde, Quido, Gerdy, Gerrit, Fryda, Riet, Cor, Dirk, onze favoriete zanger Mike, René en Angelique, niet te vergeten onze overburen Theo en Mieke en alle mensen die ik vergeten ben, bedankt voor alle gezelligheid en leut! We komen elkaar vast nog ergens tegen, allen een behouden vaart!

Canarische eilanden (29-08-16)

imageIn Arrecife op Lanzarote arriveren Chantal en Guido met een lading bagage of ze van plan zijn om 3 maanden te blijven. Het is fijn om weer eens bekenden te zien en we borrelen er de eerste avond dan ook stevig op los. Na nog een dag in Arrecife te zijn gebleven varen we 15 mijl verder om bij Playa Mujeres voor anker te gaan. Met het prachtige weer kunnen we lekker een dagje snorkelen en zwemmen om een dag later naar Rubicon te varen. Vergeleken met Arrecife is dit een veel gezelligere haven en ook het plaatsje oogt, ondanks dat het redelijk nieuw is allemaal, heel knus en gemoedelijk. Hier huren we een auto om Lanzarote een dagje te verkennen. Chantal en Guido zijn hier al eerder geweest en weten de mooie plekken. Het Mirador del Mar op de noordelijkste punt blijkt helaas weinig Mirador (uitzicht) te hebben vanwege de laaghangende bewolking. Wel kunnen we net de haven van la Graciosa zien waar we eerder gelegen hebben. Het landschap van Lanzarote is veelal zwart door alle gestolde lava. Wij vinden het wel indrukwekkend want we hebben nog niet eerder zo iets gezien, net als de druivenvelden. De druiven worden hier op de grond gekweekt, door lage muurtjes omheind, ter bescherming tegen de wind.
In een sneltreinvaart bezoeken we nog het huis van Cesar Manrique want we hebben nog maar een half uur de tijd voor het gaat sluiten. Wij doen het in 20 minuten!
Als we een dag later de auto hebben ingeleverd en boodschappen hebben gedaan vertrekken we richting Fuerte Ventura en na 48 mijl laten we om 20:00 uur het anker vallen in Tarajal.
Een dag later varen we een klein stukje verder naar Morro Jable. De enige plek in de haven is niet geschikt voor onze boot dus zijn we genoodzaakt net buiten de haven maar wel op een plekje met een mooier uitzicht, het anker uit te gooien. We kunnen met het bijbootje naar de kant hoewel de badmeester daar niet helemaal gelukkig van wordt en bijna ruzie krijgt met Henk. Chantal en Guido trekken er samen een dagje op uit en verder vermaken we ons met zwemmen, snorkelen, lezen en borrelen. Na 2 nachten besluiten we om een dag later vroeg te vertrekken. We eten nog wat bij een restaurantje en als we nog een glaasje wijn gaan drinken komen we in gesprek met een lokale visserman, Julio. Een zeer aimabele man die foto’s laat zien van hoe het vroeger was voordat de toeristen kwamen en spuit zijn gal over de Engelsen en Duitsers. Hoewel hij geen Engels spreekt en wij geen Spaans kunnen we toch redelijk communiceren (met een wijntje op gaat dat soepeler). Op een bepaald moment geeft hij aan dat hij even naar huis gaat en dat we niet weg mogen gaan. 20 minuten later komt hij terug met een kilo tonijn die hij die ochtend gevangen heeft. We hebben er sashimi van gemaakt, tartaar en we hebben moten gebakken. Zo vers hebben we het nog nooit gehad, heerlijk!
De avond was gezellig en vooral laat en als ik de volgende ochtend om 10 uur wakker schrik besluiten we maar om een dagje later te vertrekken want voor de oversteek naar Gran Canaria moeten we echt op tijd weg. (En stiekem zijn we ook wel een beetje te brak).
Een dag later zijn we allemaal fit en verloopt de oversteek van 60 mijl heel voorspoedig en leggen we aan in de haven van Las Palmas waar we afscheid nemen van Guido en Chantal.
Hier zullen we voorlopig even blijven.

Gibraltar naar Canarische (16-8-16)

image

Begeleid door een school dolfijnen verlaten we langzaam de straat van Gibraltar.
We hebben daar 3 dagen vertoefd, ten eerste omdat het behoorlijk hard waaide maar ook om de voorraden aan te vullen. De laatste restjes uit Nederland beginnen op te raken en de supermarkt in Gibraltar komt aan boord bezorgen, geen gesjouw dus met zware rugzakken deze keer. Voor vertrek spuiten we de boot nog even schoon en vullen de watertanks. Als we de dieseltanks vol hebben gegooid staat niets ons meer in de weg om aan de oversteek naar de Canarische eilanden te beginnen.
Als we Gibraltar net verlaten hebben zien we onze eerste maanvis. Dat het een maanvis is, weet ik door Anja van de Sea for Miles anders had ik ook net als zij in eerste instantie gedacht dat het een stervende vis was.
Na anderhalve dag zeilen moet helaas de motor aan, de voorspelde wind blijft uit. Af en toe proberen we het nog tegen beter weten in maar het haalt niet veel uit.
Als we na 3 dagen onze 3e man (stuurautomaat) ook even wat rust gunnen en ik achter het roer sta zie ik rechts van ons, op zo’n kleine 100 meter van de boot, een fontein in het water gevolgd door een grote vin en een grote rug. Onze eerste walvis! Veel meer dan een keer of 3 een spuit water laat meneer of mevrouw niet van zich zien en als we hem of haar gepasseerd zijn worden we van links “belaagd” door een school dolfijnen. Dit is geen gewone school, het lijkt wel een scholengemeenschap! Zoveel dolfijnen hebben we nog niet eerder gezien. Ze geven een behoorlijke show weg. Het lijkt of de walvis het voorprogramma was en de dolfijnen de hoofd-act. Het blijft geweldig om die beesten te zien spelen met de boot, het lijkt of ze getraind zijn in het Dolfinarium, ze zwemmen en springen zo synchroon. Uiteindelijk wordt er een seintje gegeven want ineens zwemmen ze allemaal weg.

De laatste dag kunnen we toch nog heerlijk zeilen en na precies 100 uur varen meren we af in La Graciosa, het eerste Canarische eiland, net boven Lanzarote. In de haven is geen plek volgens de norse man op de steiger. We mogen 1 nachtje aan de visserssteiger en de volgende ochtend zal hij de papieren komen controleren. Nadat ik de Spaanse gastenvlag, waarvan ons in Gibraltar vriendelijk doch dringend verzocht werd deze weg te halen, gehezen heb komt de man weer terug en is ineens een stuk vriendelijker. Of het er mee te maken heeft blijft de vraag. De volgende ochtend meldt de man ons dat we toch in de haven mogen gaan liggen voor 2 nachten. We gaan verliggen en hij komt de papieren controleren en dat was het, er is geen havenkantoor en over kosten wordt niet gesproken. Op de steigers is de elektriciteit niet aangesloten maar er is wel water. Een beetje wazig maar wij vinden het allang goed.
La Graciosa is een klein eilandje met 600 inwoners en lijkt een beetje een Western dorpje. Er zijn geen verharde wegen en als we het achterland verkennen met gehuurde mountainbikes lijkt het wel een woestijn. Volledig onder het stof keren we na 3 uur fietsen terug bij de boot.
Vandaag verder naar Lanzarote gevaren met een heerlijk windje in de rug en een beetje wilde zee. Daar wachten we op Guido en Chantal die bij ons vakantie komen vieren. We hebben er zin in!image

Van Ibiza naar het vaste land (6-8-16)

image

🎶Het is 2 uur ’s nachts, we liggen in bed🎶. Tot zover Guus Meeuwis.
Ik schrik op dat tijdstip wakker van Henk die zich aan het aankleden is en vraag wat er aan de hand is. Hij moet buiten gaan kijken zegt ie. Als ik verder ontwaak uit mijn coma hoor ik geluiden alsof we de (zand)bodem raken. Ik kleed me snel aan en ga ook naar buiten, we zijn inderdaad aan het krabben.(het anker slipt)
We liggen voor anker net voor Ibiza stad waar we naar toe gevaren zijn vanuit Cala Tarida om eindelijk een goede nachtrust te hebben voordat we oversteken naar het vaste land van Spanje. Al 2 nachten hebben we slecht geslapen en de laatste daarvan was helemaal waardeloos. Nadat we bij Patrick en Suzan onze fiets, die daar tijdelijk lag, hebben opgehaald kunnen we met moeite in ons bijbootje bij de boot komen. De deining is vreselijk en we bereiken de boot in ‘t holst van de nacht als 2 verzopen katten, nat tot op onze onderbroek.
Terwijl Henk het anker ophaalt probeer ik met de motor te voorkomen dat we verder naar achteren, de kant op worden gezet. Zodra Henk roept dat het anker op is geef ik vol gas vooruit, we zijn weer veilig!
We hebben twee keuzes, of het anker opnieuw uitgooien of vertrekken. Optie 1 haalt niet zoveel uit, we zullen toch geen oog meer dicht doen dus vertrekken we maar met de slaap in onze ogen en half brak van nu al de derde slechte nacht.
Op de fok varen we weg en als we veilig de hoek om zijn en op open zee probeer ik om 3 uur weer wat te slapen. Helaas valt dat niet mee, alle mogelijke slaapplekken worden uitgeprobeerd maar echt slapen lukt niet, ook nu is de deining te zwaar.
Als Henk mij om kwart over vijf roept omdat hij omvalt neem ik slaperig de wacht over. Het bliksemt en regent zelfs een beetje, heerlijk, maar liever niet net nu.
Gedurende de dag wisselen we elkaar af en gaan de tweede nacht in. Tijdens mijn eerste slaapronde hoor ik Henk de motor starten, even later hoor ik dat ie weer uitgaat maar dat is geen opzet van Henk, de motor is uitgevallen en wil niet meer starten!
Ik opper allerlei suggesties wat het zou kunnen zijn maar Henk moet nadenken dus houd ik verder mijn mond, hij is tenslotte de expert op dat gebied. Hij kan uiteindelijk niks anders bedenken dan dat het de distributie moet zijn, als dat zo is dan is het over en uit met onze reis! Allerlei doemscenario’s flitsen door mijn hoofd. In de tussentijd proberen we met het kleine beetje wind dat er is uit de buurt van de traffic zone te blijven, waar de grote vrachtschepen doorheen gaan. Na een uur piekeren, zoeken en sleutelen start de motor weer. Na een hi-five van Henk ontlaad ik en stromen de tranen over mijn wangen, dat was toch even een spannend uurtje! We halen de fok weer binnen en sturen weer terug richting het vaste land. De vreugde is helaas van korte duur want de motor begint weer rare geluiden te maken. Henk roept vanuit de motorkamer dat de motor uit moet. Weer de fok op, weer de andere kant op. Terwijl Henk de schroefas aan het smeren is, houd ik buiten alles in de gaten. We zitten nog steeds vlak bij de traffic zone en een groot vrachtschip nadert ons gestaag. Het lijkt er niet op dat hij zijn koers aanpast en als hij op 2 mijl van ons vandaan is, roep ik ‘m toch maar op om te vragen of hij zijn koers kan aanpassen omdat wij onmanoeuvreerbaar zijn. Volgens mij zat de kapitein te slapen want hij had ons nog niet gezien maar gelukkig geeft ie wel gehoor aan mijn verzoek. 10 minuten later is Henk klaar en proberen we de motor weer te starten, hij doet het! En deze keer blijft ie het doen, gelukkig.
Na een kleine 40 uur varen zijn we er wel even klaar mee, we zoeken een rustig plekje voor de nacht. Rekening houdend met wind maar vooral met de swell (deining), vinden we een kleine baai voor San Pedro, waar we een heerlijke rustige nacht kunnen doorslapen. Eindelijk!
San Pedro is een dal met een hippie nederzetting. De mensen leven hier in primitieve hutjes zonder stromend water en elektriciteit, de hele dag (half) naakt bierdrinkend en blowend zitten ze bij elkaar te zingen. Leuk om te zien dat er nog mensen zijn die zo kunnen leven en om er eens rond te lopen maar geen leven voor ons.

Weer thuis (27-07-16)

image

Weer thuis! Zo voelt het als we weer op de boot zijn. Halverwege de taxirit van het vliegveld naar de haven ben ik uitgestapt om de laatste verse boodschappen te halen. Henk rijdt door om de boot vast vaarklaar te maken. Na het inruimen van de koelkast vertrekken we.
Weg hier, we hebben het hier wel gezien!
Omdat we een lekker windje van 20 knopen (5bf) hebben besluiten we om niet direct buiten te ankeren maar de fok op te zetten en een lekker koersje te kiezen. De wind brengt ons in 3,5 uur naar Santa Ponca, een baai in het westen van Mallorca. Misschien niet de juiste richting als we nog wat van de Balearen willen zien maar om de een of andere reden is bij ons beiden die behoefte ook niet zo groot, ondanks dat we steeds zeggen: “nu we er toch zijn moeten we het wel bekijken”.
Een dag later varen we een stukje verder en dan belanden we zomaar ineens op het meest idyllische plekje tot nu toe, Sa Dragonera, een klein eilandje ten westen van Mallorca waar de tijd stil lijkt te hebben gestaan en zo mooi.
Soms kijk ik vanaf de boot wel eens naar mensen die ik op een berg zie wandelen en denk;
“ wat een gekken om met die hitte te gaan wandelen” maar de volgende ochtend zijn wij zelf van die gekken. Voor ons doen al vroeg (half 10) begeven wij ons op het eiland wat een groot natuurpark is. Gewapend met water, müsli koeken en zelfs een rol toiletpapier (je weet maar nooit) wandelen we 3 uur in de zengende hitte omgeven door het oorverdovende geluid van miljoenen krekels en heel veel nieuwsgierige hagedissen. Je moet soms echt opletten waar je loopt om er niet een te vermorzelen. Als je stil staat zijn ze niet bang en zo nieuwsgierig dat ze gewoon over je hand lopen of zelfs een kijkje willen nemen in de rugzak. Ver onder ons lonkt het kristalheldere water waar we op onze route helaas niet bij in de buurt kunnen komen dus de meegenomen zwemkleding blijft tot we terug op de boot zijn in de rugzak. Het redelijk verkoelende water kan ons helaas niet fit maken na onze wandeling dus zit er niks anders op dan ons over te geven aan het echte Spaanse leven, onze eerste echte siësta is een feit.

Balearen

image
Eindelijk rust, nu we op tijd de Balearen bereikt hebben. En wat voor rust, we voeren weinig uit. Het is dan ook te warm om echt iets te ondernemen buiten zwemmen en luieren. We vermaken ons een paar dagen in Cala Tarida en gaan aan het eind van de week richting Ibiza stad om Luc en Annabel op te pikken die op maandag arriveren. Helaas blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan. Er komt namelijk 2 dagen lang een behoorlijke wind opzetten waardoor de deining dusdanig is dat ankeren geen optie is en we uit moeten wijken naar Formentera. Als we met moeite Luc en Annabel hebben opgepikt varen we weer terug naar Cala Tarida, alle moeite dus voor niks geweest.
Gelukkig zijn de busverbindingen vanuit Sant Antoni naar Ibiza stad prima dus blijven we daar een paar dagen plakken zodat Luc en Annabel naar de feesten in Ibiza kunnen. We liggen aan een boei en kunnen daarom 24/7 gebruik maken van de watertaxi die ons naar de kant brengt en terug. Hoeft Henk niet om 6 uur zijn bed uit om de kinderen op te halen na het stappen.
Na 2 feesten en een stapavond in Sant Antoni varen we door naar Noord Ibiza waar we nog enkele baaien aandoen wachtend op wind naar Mallorca.
Vanuit Portinatx hebben we op maandag een voorspoedige oversteek en bereiken we begin van de avond Mallorca waar de kinderen weer kunnen gaan feesten. Ook hier overheersen vooral de Engelsen, die volgens de watertaxichauffeur uit Sant Antoni beesten zijn.
“Hoewel”, zegt ie. “Beesten zijn nog menselijker”.

Uiteindelijk stranden we in El Arenal, waar we bericht ontvangen dat Henks broer is overleden. Aangezien we slechts 5 mijl van het vliegveld zijn kunnen we makkelijk een ticket boeken en dus vertrekken we voor een kleine 5 dagen terug naar Nederland. De boot kunnen we hier veilig achterlaten in de haven.

Eerste doel bereikt!

image

We zijn er! Ons eerste doel is bereikt, de Balearen. Sinds las Negras hebben we nog 2 ankerplaatsen gehad. Aguilas, waar we 4 nachten hebben gelegen, wachtend op de wind. Een aardig badplaatsje waar ik nog 1 dag behoorlijk beroerd op bed heb gelegen. En later Tomas Maestre, een soort van kunstmatig aangelegde nederzetting, waar we geankerd hebben in iets wat ooit een jachthaven zou hebben moeten worden maar waar men, waarschijnlijk aan het begin van de crisis, is gestopt met aanleggen. Wij lagen er in ieder geval heel rustig.
Op donderdag besluiten we om toch te vertrekken ondanks dat we geen wind hebben, we motoren desnoods de laatste 120 mijl naar de Balearen. Gelukkig komt er na 4 uurtjes ronken toch wat wind opzetten en kan de motor uit, heerlijk die rust!
Ons beoogde laatste ankerplekje voor de oversteek bij Alicante blijkt echt veel te klein en ondiep dus moeten we door en zoeken naar een betere plek. Eerst gooien we de watertanks vol en spuiten we de boot schoon in een haven net voor Benidorm. Als we daarna doorvaren begint het al donker te worden en willen we bij Benidorm voor anker. Wat een lelijke puist in het landschap is dat zeg! En ankeren lukt ook niet omdat er te veel deining staat. Er zit niks anders op dan toch maar de nacht in te gaan en over te steken. Als het helemaal donker wordt en ik de eerste slaapronde in wil gaan komt er wind opzetten en zetten we alle zeilen bij en dobberen we rustig naar de overkant. Als ik ’s nachts de wacht heb jagen een stel idioten op de marifoon me de stuipen op het lijf. We hebben alleen de handmarifoon aan staan en die heeft maar een klein bereik. Het is net of Hannibal Lector op de marifoon zit en de rillingen lopen over mijn rug. Voorzichtig kijk ik buiten of er geen gekken in een bootje aanleggen aan onze boot. Het slaat natuurlijk nergens op maar in je eentje in het donker is toch net even iets anders.
Uiteindelijk komen we om 14:00 uur aan bij Formentera. Het water is hier kraakhelder en het is net of je in een zwembad ligt, prachtig! Wij pakken er een borrel op, ons eerste doel is bereikt!

Storm!

“Die is gek!”, roep ik naar Henk vanaf de boot. We zijn onderweg vanaf Gibraltar naar het westen en vertrokken met een heerlijk windje 5 in de rug. Met 7 knopen hebben we een heerlijke snelheid. We willen naar een ankerplek zo’n 15 mijl verderop maar het gaat zo lekker dat we besluiten even wat mijlen te maken omdat de wind over een paar dagen helemaal weg is en we geen zin hebben om het laatste stuk naar Ibiza te motoren. Tegen het einde van de dag trekt de wind aan naar 7 en vervolgens windkracht 8. Nadeel hierbij is dat de golven zich gaan opbouwen en we af en toe behoorlijk op en neer schommelen. Veel ankerplekken die we passeren zijn ongeschikt omdat we dan te veel liggen te rollen op de golven en geen oog dicht doen. Uiteindelijk besluiten we een klein haventje binnen te varen waar volgens de kaart beschut geankerd kan worden. Niet dus! We kunnen voor de hoofdprijs een paar uur schuilen en dat gaan we dus niet doen. We weten dat de havens hier duur zijn maar we laten ons niet het vel over de oren trekken omdat we “moeten”. Dan gaan we maar door, we zijn niet voor niks Hollanders!
De hele nacht blijft het windkracht 8 en af en toe kijk je tegen een muur van water op als je naar achteren kijkt. Bijkomend voordeel is wel dat we behoorlijk snel gaan. Af en toe surfen we met ruim 12 knopen over de golven. Het lukt ons zelfs om allebei nog wat uurtjes slaap te pakken. Als Henk ’s-ochtends wakker wordt zijn we nog maar een paar mijl verwijderd van ons beoogde eindpunt en om half 11, precies 24 uur later, laten we ons anker vallen bij Las Negras. In ieder geval een nieuw dagrecord gehaald van 160 mijl! Vraag alleen niet hoe..

Een dag later varen weer met een lekker briesje nog 40 mijl en ankeren in de baai van Aguilas. Een leuk, niet te toeristisch stadje waar we heerlijk kunnen wachten tot er weer wat wind komt voor de laatste 200 mijl naar Ibiza.

De eerste anderhalve maand

image We hebben de eerste anderhalve maand erop zitten en we zijn op Gibraltar. Gisteren aangekomen en de 426 meter hoge berg opgegaan met de kabelbaan en naar beneden gelopen waardoor we nu allebei behoorlijke spierpijn hebben. Op de rots stikt het van de apen die alles jatten wat je niet goed opgeborgen hebt. Maar zolang er apen zijn blijft Gibraltar van Engeland, zo heeft Winston Churchill ooit bepaald.
Het uitzicht is adembenemend, net een 3-landenpunt, we zijn op Engels grondgebied en kijken naar zowel Marokko als Spanje.
Inmiddels hebben we Portugal achter ons gelaten waar de laatste stop Portimao was. . De een vind t snel, anderen zijn nog veel sneller blijkbaar. Wij vinden t prima. Henk is voor zijn gevoel nog steeds aan t haasten om op tijd op Ibiza te zijn maar we halen t makkelijk. Tot dusver ging t allemaal redelijk goed, we hebben wat tegenslagen gehad maar die vallen weg tegen alles wat we nu hebben. De eerste weken hebben we er toch wel aan moeten wennen om continue samen te zijn. Een paar heftige woordenwisselingen hebben we wel gehad maar nu zijn we in rustiger vaarwater terecht gekomen, zowel letterlijk als figuurlijk. De gidsen melden wel dat je zodra je Cabo de Sao Vincente (het einde van de “oude” wereld) gerond hebt je je in Mediterrane sferen waant maar het klopt ook echt. Langzaam is t loslaten wel toegeslagen. Liggend in de kuip zegt Henk, “ik moet eigenlijk die borstel pakken maar ben er te lui voor”, en dat is t begin. Ik lig ook in de kuip en denk dat ik wel wat kan lezen maar zelfs daar ben ik te lui voor.

Portugal

image“Daar is geen ingang”, zegt een man bij het havenkantoor als ik zeg dat we naar Sao Martinho gaan. “We zien wel en anders gaan we verder”, zeg ik. Maar je moet tegen ons niet zeggen dat iets niet kan! In de almanak staat het ook niet maar op onze kaart wel. En het lukt inderdaad om er binnen te varen. Overigens moet je dit niet met zwaar weer doen maar we zijn erg in ons nopjes met dit plekje. We zijn de enigen en hebben een prachtig uitzicht.
Als we op woensdagochtend op staan schijnt de zon maar binnen no-time komt er een ontzettende zeemist opzetten waardoor we de kant, die op 150 meter ligt, niet meer kunnen zien. We wachten tot we weer iets verder kunnen kijken voordat we het bijbootje pakken naar de kant. We maken een lange wandeling door de hele baai, sjouwen ons een breuk met boodschappen en maken ons vervolgens klaar om de volgende dag uit te varen richting Lissabon.
Helaas laat ook deze keer de wind het afweten maar we motoren in 10 uur naar Cascais, 12 mijl voor Lissabon waar we ankeren om niet in het donker aan te komen in Lissabon.
Vrijdagochtend varen we dan de Taag op die behoorlijk stroomt. Als we te ver doorvaren en terug moeten varen liggen we bijna stil door de zware tegenstroom maar uiteindelijk halen we de haven, blijkt ie vol! Maar, je kent ons, wij regelen wel dat het toch past. Helaas hebben we weinig gezellige aanspraak hier. De Portugezen zijn niet allemaal even vriendelijk. De achterbuurman is chagrijnig, waarschijnlijk vindt ie dat we te dicht op hem liggen en de enige Nederlandse die we spreken is nauwelijks verstaanbaar en te lui om op z’n minst haar okselharen te knippen, laat staan scheren. Ondanks dat komen er ook weer mensen naar onze boot kijken en complimenten geven, terwijl er hier al veel duurdere en grotere boten liggen.

Tijdens het avondeten spreek ik een Nederlandse moeder en dochter waarvan ik denk dat ze op stedentrip zijn, helaas blijkt vader een beroerte te hebben gehad tijdens de vakantie in Portugal en ligt in het ziekenhuis, dus weer met de neus op de feiten gedrukt. Geniet nu het kan!

Lissabon is een grote, levendige stad maar ook erg druk en toeristisch. We bezoeken alle hoogtepunten per fiets en hebben het weer gezien. Lissabon, een mooie stad, maar niet de onze. Wij gaan lekker door!

image